เมื่อผมสอบไม่ผ่าน...

posted on 04 Nov 2010 19:09 by r-kira in MyLife


หัวข้อแลดูซีเรียส แบล็คมากๆ
แต่ไม่ดราม่านะเออ

แค่อยากแชร์ความคิดเห็นเล็กน้อย
 
 
 
 
 
วันนี้เมื่อประมาณบ่าย 3 ได้
ผมกำลังเรื่อยเปื่อย ล่องลอยขึ้นอืดอยู่หน้าคอม กดเข้าโน่นนี่ไปเรื่อย หาสาระไม่ได้เลย
จู่ๆเพื่อนทวิตมาว่า "ผลสอบเนติออกแล้ววววว" พร้อมแนบ url มาด้วย


ผมตกใจแทบหงายหลังตกเก้าอี้ ไม่นึกว่าจะออกเร็วขนาดนี้
(เพราะโดนเกรียนหลอกลวงไปครั้งหนึ่งแล้วว่าผลจะออกเมื่อวาน แล้วก็บ๋อแบ๋)


กดเข้าไป มีลิงค์แยก แพ่ง กับ อาญา ก็กดเข้าไปอีก
รายชื่อจำนวนมากขึ้นมา เรียงตามลำดับเลขที่นั่งสอบ


เอาแระ ใจเต้นตุ๊มๆต่อมๆ (doki doki ก็ว่ากันไป) ไม่กล้าเลื่อนดู...
ความจริง ผมรู้ตัวตั้งแต่ออกจากห้องสอบแล้วล่ะ ว่า ท่าจะไม่รอด

แต่หมอดูหลายสำนักก็ให้ความหวังตูเสียจริง... ว่าผ่านแน่ลูกเอ๊ย

เอาวะ ตายเป็นตาย ผ่านเป็นผ่าน เลื่อนหาเลขที่นั่งสอบ แทนที่จะหาจากชื่อ
เพราะเลขที่นั่งสอบผมสวยมาก และดูมงคลสุดๆ


แต่ดูท่าจะมงคลไม่พอ...
ไม่มีเลขนั้นปรากฎอยู่เลย ="=
เอาแระ เริ่มร้อนรนในจิต...
เปลี่ยนมาหาจากชื่อแทน ก็บ๋อแบ๋


เริ่มตระหนักได้แล้วว่า
 
"ตูสอบไม่ผ่าน"


ทันใดนั้นโทรศัพท์มือถือก็พลันดังขึ้น... เล่นเอาสะดุ้งโหยง
เพื่อนร่วมคณะนั่นเอง โทรมาบอกว่าผลออกแล้วนะ ผ่านไหม


"ไม่ผ่านวะ ทั้ง 2 ขาเลย"
*หมายเหตุ : ขา = วิชานั่นแล เขาเรียกกันแบบนี้*


เพื่อนถาม "เป็นไปได้ไง ไม่ผ่านสักขาเลยเหรอ" ถามด้วยเสียงประหลาดใจเอามากๆ
เอาแล้วไง พอถึงตรงนี้ ผมเลยอนุมานเลยเถิดไปว่า เพื่อนๆร่วมคณะแม่มผ่านกันหมดชัวร์ป๊าบ
เพื่อนก็ปลอบพอเป็นพิธี ผมเลยขอวางสาย
หลังจากวางสายก็กดปิดเครื่องทันที เพราะไม่อยากรับโทรศัพท์ที่จะโทรมาในลักษณะนี้อีก


เข้า facebook... โอโห้ มีแต่เรื่องผลสอบเนติ
บ้างก็ผ่าน ดีใจ ไชโย โห่ฮิ๊ว
บ้างก็ไม่ผ่าน บ่นเฟล เศร้า สมน้ำหน้าตัวเอง บางคนพิมพ์ว่าอยากตาย (อันนี้เกินไปหน่อยนา)


สรุปจิตใจผมหลังรู้ผลสั้นๆว่า "เฉยๆ"
ไม่ได้โม้ สร้างภาพอะไรนะ แต่เฉยๆจริงๆ ไม่ได้เศร้า ไม่ได้อาลัยอาวรณ์ น้ำตาไหลปริ่มๆอะไรพรรค์นั้น
อาจจะเป็นเพราะ รู้ตัวเองดี ว่าไม่พร้อมเข้าสอบ
อีกใจก็รู้สึกว่า ไม่ผ่านก็ดีนะ ทำให้เราเลิกนิสัยแย่ๆได้หลายอย่างทีเดียว
 

 
ผมคิดว่าชีวิตผมมันโรยด้วยกลีบกุหลาบมากเสียจนเท้ามันเคยชินกับพื้นนุ่มๆไปซะแล้ว


สมัยประถมเรียนๆเล่นๆคะแนนดีมาโดยตลอด
สมัยมัธยมก็เรียนๆเล่นๆ (แต่จะจริงจังเรื่องงานกลุ่มหน่อย) เกรดไม่เคยต่ำกว่า 3.5 และจบออกมาด้วยเกรดเฉลี่ย 3.87

แอดมิชชั่น คนอื่นเขาอ่านกันเป็นบ้าเป็นหลัง กว่าจะสอบเข้ามหาลัยดีๆได้ ส่วนผมนะหรือ สัปดาห์ก่อนสอบ O-net ผมไปร้านทำผม (จบ ม.6แล้วนี่ ทำหัวยังไงก็ได้แล้ว ยะฮู้ว) และไปหลั่นล้าต่อที่แพลตตินั่ม
หนังสือที่ได้อ่านจริงๆคือสรุปเล่มเล็กๆที่ขายตามร้านหนังสือ แถมอ่านไม่จบอีกต่างหาก วันสอบเข้าไปกามั่วๆ เสร็จก่อนเวลาตั้งชั่วโมงกว่า อาจารย์ก็ไม่ให้ออกเลยนั่งปัดแมลงหวี่กันไป คะแนนที่ออกมาก็ปานกลาง

แต่ที่ติดมหาลัยดีๆได้เพราะมันเป็นปีแรก ที่มีการยื่นภาษาจีน
ดังนั้นคนเลยไม่ค่อยเสี่ยงยื่นกัน ไอ้ผมตอน ม.ปลายเรียนสายภาษาจีนมา เลยสอบ A-net จีน (คะแนน 30 กว่าเต็ม 100 ="=)
สรุปติด เพราะคะแนนยื่นจีนปีนั้นต่ำมาก

เข้าเรียนมหาลัยก็ยังเรียนๆเล่นๆอยู่นั่น ถึงเกรดจะไม่งามหยดย้อย แต่ก็ "ผ่านทุกตัว"
วิชาที่เขาว่าปราบเซียนโคตรๆ ผมก็ผ่านด้วยคะแนน 60 คาบเส้นพอดีเป๊ะหมด และเรียนจบในที่สุด

ตั๋วทนายที่ว่าผ่านยากๆกัน เพื่อนผมสอบมา 2 ครั้งยังไม่ผ่าน แต่ผมก็ผ่านในครั้งเดียว


นั่นไงล่ะ การได้อะไรมาง่ายๆ
ทำให้ผมเริ่ม "ชะล่าใจ" "ประมาท" และ "ขี้เกียจ"



และแล้วในช่วงสอบเนติ
แน่นอนว่า อ่านๆเล่นๆไปตามวิสัยคนประมาท จึงไม่น่าแปลกใจเท่าไร ที่จะไม่ผ่าน

สรุปว่า ผมคิดว่าที่ผ่านมาชีวิตผมสบายเกินไป เมื่อเทียบกับความพากเพียรที่ผมมี
ผลสอบครั้งนี้ให้อะไรกับผมมาก
มันสอนว่าไม่มีอะไรที่ได้มาง่ายๆ (ถึงได้มาแล้ว ใช่ว่าจะได้อีกเรื่อยๆ)
มันสอนว่าจะมัวเล่นๆเรียนๆเหมือนเมื่อก่อนไม่ได้แล้วนะ
 
 
นอกจากนี้ผมเจอข้อดีของมันด้วยนะเออ

มันจะทำให้ใครหลายคนเลิกมองว่าผมชอบถ่อมตัวเสียที
ผมน่ะรู้ขีดความสามารถของตัวเองดี แต่หลายคนมักไม่เชื่อ ผมเองก็ขี้เกียจจะปากเปียกปากแฉะแก้ความคิดผิดๆนั่นแล้วล่ะ เซ็งมาก =*=

และนอกจากนี้อีก ผมยังสามารถกล่าวให้กำลังใจเพื่อนที่สอบไม่ผ่านได้อย่างเต็มปากเต็มคำอีกด้วย
หลังจากที่เคยปลอบใจในฐานะคนที่สอบผ่าน มาโดยตลอด
เวลาผมผ่าน สิ่งที่ทำให้ผมหนักใจคือการปลอบใจคนที่ไม่ผ่าน

เขาจะต้องการคำปลอบใจแบบไหนกันน่ะ?
หรือไม่ต้องการ?
หรือตูอยู่เงียบๆดี?
หรือตูหายหัวไปสักพักเลยดีนะ? (เลวแระข้อนี้)

ก็ในเมื่อพูดปลอบด้วยภาษาสวรรค์ชั้นไหนก็ตาม ก็เปลี่ยนความจริงที่ว่า "ตก" เป็น "ผ่าน" ไปไม่ได้
นั่นแหละที่ผมกลุ้มนัก ช่วงผลสอบออกจะพยายามไม่ถามใครเลยทีเดียว


แต่ตอนนี้ ผมได้อยู่ในฐ